Δυο δάκρυα ή άπειρα; - ποίηση του Γεράσιμου Μοσχόπουλου

 

Δυο δάκρυα ή άπειρα; 

 

Θα ζωγραφίσω σένανε λες κι είμαι ο Πικάσο. 

Μα είμαι μόνο ποιητής και λόγια σου χαρίζω. 

Το γέλιο σου μια άνοιξη που δεν θε' να το χάσω. 

Αναπολώ το βλέμμα σου και μέσα μου δακρύζω. 

 

Έχεις μαλλιά σαν έρημο από χρυσό γεμάτα. 

Με κάνουν να διψώ γι' αυτά, μα βρίσκομαι μακριά σου. 

Τα διαμαντένια μάτια σου με είκοσι καράτια. 

Ο πιο μεγάλος θησαυρός αποτελεί η χαρά σου! 

 

Έχεις φτερά του ταξιδιού στη ράχη σου κρυμμένα. 

Σαν άγγελος πετάς μακριά εκεί που σ' αγαπάνε. 

Θα έρθω να σε βρω κάποτε σε μέρη μαγεμένα. 

Σαν τους ανέμους κατακτώ, δεν πάω όπου με πάνε. 

 

Στέκουν δυο δάκρυα σ' οφθαλμούς και άπειρα εντός μου. 

Σα φάρος του Ατλαντικού θα είσαι 'συ το φως μου. 

 

Γεράσιμος Μοσχόπουλος 

Μετάφραση στα αγγλικά:

🌹 Two Tears or Infinite 

 

I’ll paint your face as if Picasso held my hand  

But I’m a poet, words alone are all I own.  

Your laughter blooms, a spring no winter could withstand, 

I keep your gaze inside my heart, and weep alone.  

 

Your hair’s a desert made of gold that burns the skies, 

It makes me thirst for what I cannot yet embrace.  

Your eyes, twin sapphires carved with twenty-carat light,  

The greatest treasure lies within your joyful grace.  

 

You hide the wings of voyaging upon your back,  

An angel soaring to the lands where you are blessed.  

I’ll chase the winds until I find the secret track,  

Not follow blindly where they push me with unrest.  

 

Two tears now linger on my eyes, yet infinite within. 

You’ll be my lighthouse on the vast Atlantic’s rim.  

 

Gerasimos Moschopoulos 

Comment with Facebook