Φυλακισμένος - ποίηση Γεράσιμου Μοσχόπουλου

 Καλησπέρα, αγαπητοί μου φίλοι. ❤️ 

Το σημερινό μου ποίημα μιλά για τη μνήμη που χάνεται, για έναν άνθρωπο που κάποτε υπήρξε σύζυγος, πατέρας, σύντροφος, και κάποια στιγμή δυσκολεύεται πια να αναγνωρίσει ακόμη και τον ίδιο του τον εαυτό. 

Μα πάνω απ’ όλα, μιλά για την αγάπη εκείνου που θυμάται και φροντίζει — ακόμη κι όταν ο άλλος έχει αρχίσει να ξεχνά. 

«Φυλακισμένος» 

Καλή ανάγνωση. 🌹 

Φυλακισμένος στέκομαι βαθιά μες στο κορμί μου. 

Σαν να μιλήσω προσπαθώ, μ’ άχνα εγώ δεν βγάζω. 

Το σώμα μου που έγινε επίγεια φυλακή μου. 

Παρατηρώ το παρελθόν σαν φιλμ πια και τρομάζω. 

 

Μου φαίνεται δεν είμαι ‘γω που κάθομαι μαζί σας. 

Άλλος αυτός που γέρασε και βλέπω στον καθρέφτη. 

Αισθάνομαι πως έζησα ζωής παραγραφείσας. 

Το όνειρο παράδεισου στα βράχια μάλλον πέφτει. 

 

Μου λες αγάπη τρυφερή εγώ θα σε φροντίζω. 

Είσαι ο άντρας μου μου λες, μα ‘γω δεν σε θυμάμαι. 

Κάποια π’ αγάπαγα βαθιά, αυτή είσαι νομίζω. 

Κι εμείς δεν ξεχωρίσαμε, τον χρόνο δε νικάμε. 

 

Μπουκιά – μπουκιά με τάισες λες κι είμαι ‘να παιδάκι. 

Ξέρω, αλλιώς φαντάστηκες την μακρινή Ιθάκη. 

 

Γεράσιμος Μοσχόπουλος 


Διαβάστε και την μετάφραση στα αγγλικά:

Prisoner 

 

A prisoner, I stand within my own skin. 

I try to speak, but not a breath comes through. 

My body is the prison I live in; 

I watch my past like film, and fear what’s true. 

 

It seems that I am not the man with you; 

Another man has aged within the glass. 

I feel I lived a life that time withdrew, 

While dreams of paradise fall on the crags. 

 

“My love, I’ll care for you,” you softly say. 

“You are my husband”—yet I know you not. 

Perhaps you’re she whom I once loved that way; 

I think you are, though memory is lost. 

 

Bite after bite, you feed me like a child. 

I know you dreamed your Ithaca more mild. 

 

Αν θελετε να διαβάσετε κι άλλα ποιήματα του Μοσχόπουλου Γεράσιμου, πατήστε εδώ.