Το περίστροφο: ένα ποίημα από τον Μοσχόπουλο Γεράσιμο
Το περίστροφο
Εμπνευσμένο από το «Μαχαίρι» του Νίκου Καββαδία. Από την πρώτη ποιητική συλλογή του Γεράσιμου Μοσχόπουλου, "Διάλογοι με τους ποιητές της ιστορίας".
Ένα περίστροφο κρατώ, ειν’ πάντα οπλισμένο,
και με το χέρι στην καρδιά σου λέω μην το πάρεις!
Καθώς πολλοί φονεύσανε, σαν ειν’ καταραμένο,
κάποιον που αγαπούσανε. Θα γίνεις μακελάρης!
Όποιος κρατά στο χέρι του ετούτο το πιστόλι,
η αγάπη μετατρέπεται σε φθόνο και σε μίσος.
Σε συμβουλεύω φιλικά να φύγεις για την πόλη
και ν’ αγοράσεις κάτι ‘κει. Θα το σκεφτείς; Πες, ίσως;
Αν, όμως, πάλι το ποθείς, άκου καλά να ξέρεις:
«Στη ζώνη σου, αν το φοράς, κατάρα θα σε πιάσει!
Τον πόνο τ’ αποχωρισμού για πάντα θ’ υποφέρεις,
κείνη π’ αγάπησες πολύ, ζωή της, θα την χάσει!»
Σαν κάποτ’ ένας ποιητής είχε δική του Μούσα.
Της αφιέρωνε γλυκά μία στροφή τη μέρα.
Σ’ ένα σταυρό τ’ ορκίζομαι που τότε δα κρατούσα.
Του σάλεψε και φύτεψε μες στην καρδιά της σφαίρα!
Το πήρε ένας ήσυχος, ευγενικός αγρότης.
Κείνον ο φόβος όπλισε το ‘να δειλό του χέρι.
Τους λήσταρχους σαν σκόπευσε, αστόχησε σαν πότης.
Την ερωμένη σκότωσε, δικό του τζιβαέρι.
Ο πρίγκιπας π’ αρνήθηκε του βασιλιά τα πλούτη.
Σαν την αγάπησε σφοδρά, φτωχή χωριατοπούλα.
Τη ζήλεψε αφάνταστα και μύρισε μπαρούτι.
Από κοπέλα έγινε αστερισμός στην Πούλια!
Μία φορά στο χέρι σου, σφιχτά, μην το κρατήσεις.
Τα μυστικά του έρωτα για πάντα θα προδώσεις.
Γιατί εκείνη π’ αγαπάς στο τέλος θα μισήσεις.
Και σίγουρα θα ΄ρθει η στιγμή π’ εντέλει θα σκοτώσεις!
Μη με ρωτάς πως τό ‘χω ‘γω, ανέλπιστα το βρήκα.
Δεν έχω κάποιον π’ αγαπώ κι αυτό βαθιά πικρίζει.
Φοβάμαι πως θα στρέψω το...περίστροφο αντίκα
στο είδωλο του κάτοπτρου π’ εμένα καθρεφτίζει!».
Γεράσιμος Μοσχόπουλος
03/05/2020 22:13μμ
Αθήνα
Ακολουθεί το ίδιο ποίημα μεταφρασμένο στα Αγγλικά.
The Revolver
(Inspired by “The Knife” by Nikos Kavvadias)
I hold a revolver, always loaded, always primed,
and hand upon my heart, I tell you: do not take it.
For many have been slain — as though by curse entwined —
by hands that loved them once. You’ll kill what you cherish.
Whoever holds this gun within his trembling hand,
will watch love turn to envy, bitterness, and hate.
I urge you as a friend: go back into the land,
go buy some other thing. Will you reflect? Just wait.
But if you still desire it, hear me well and clear:
“If on your belt you wear it, curse will follow fast.
The pain of parting you will bear through every year,
and she you loved the most — her life will not outlast.”
Once there was a poet, with a Muse entirely his.
Each day he’d dedicate a tender verse to her.
I swear upon a cross I held the day of this:
His mind gave way — he planted in her heart a spur.
It passed to a calm farmer, courteous and mild.
Fear armed the coward fingers of his shaking hand.
He aimed at brigands, missed like some besotted child,
and killed his lover — jewel born of his own land.
A prince who scorned the riches of his royal name,
for loving fiercely one poor village girl alone.
Jealousy burned — he smelled the powder, heard the flame:
From living girl she turned to stars in Pleiades thrown.
Once in your hand, held tight, do not embrace its weight.
The secrets of all love you’ll surely betray.
For her you love, in time, you’ll come at last to hate —
and there will come the hour when killing finds its way.
Do not ask how I got it — fate just crossed my road.
I love no one, and that cuts deeper than a blade.
I fear I’ll turn the… revolver, cold and old,
against the mirrored face my solitude has made.
Το μελοποιημένο ποίημα από το οποίο εμπνεύστηκα (Το μαχαίρι) μπορείτε να το ακούσετε παρακάτω:
.webp)
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου