Ένα βρόχινο απόγευμα - Διήγημα του Γεράσιμου Μοσχόπουλου

 

Ένα βρόχινο απόγευμα

Ο Γιώργος καθότανε στο αγαπημένο του καφέ και σχεδίαζε. Ήταν αρχιτέκτονας. Είχε περάσει ένας χρόνος από ένα μεγάλο μοτοσυκλετιστικό ατύχημα. Εδώ και 3 μήνες είχε ξεκινήσει πάλι τη δουλειά του και αισθανόταν υγιής. Βρισκόταν σε ένα πάρκο η καφετέρια στο Κίνγστον της Αγγλίας. Δεν  είχε πολύ κόσμο η καφετέρια και του άρεσε που είχε ησυχία. Έκανε ένα διάλειμμα και παρατήρησε μια κοπέλα στο δίπλα τραπεζάκι, η οποία διάβαζε το αγαπημένο του βιβλίο, «Αύγουστο μήνα, γυναίκα μου δεν σε ξέρω», του Ακίλε Καμπανίλε. 
-Τι περίεργη σύμπτωση! Ξεφώνησε δυνατά τη σκέψη του.
Κατεβάζει το βιβλίο και φάνηκε το όμορφο και λευκό πρόσωπό της κοπέλας. Ηταν σε παραπλήσια ηλικία, κοντά στα 35. Μελαχρινή με φουντωτά μαλλιά. Σαν να του ήταν γνώριμη από κάποια άλλη ζωή. Αλλά δεν πίστευε στην μετανσάρκωση και σε όλες αυτές τις δήθεν ιστορίες περί κάρμα κι όλα τα συναφή. 
-Παρακαλώ, είπατε κάτι; Αποκρίθηκε η κοπέλα.
-Ω, συγγνώμη δεν ήθελα να σας ενοχλήσω, αλλά κι εσείς από την πατρίδα; Είδα ότι διαβάζετε τον αγαπημένο μου συγγραφέα.
-Τον Ακίλε; Καμία από τις φίλες μου δεν τον ξέρει! Δε νομίζετε ότι είναι κάπως μοιραίο που γνωριζόμαστε μέσω του αγαπημένου σας συγγραφέα; Έμμα με λένε από το Εμμανουέλα.
-Γιώργο με λένα, χάρηκα! Συχνάζετε συχνά εδώ; Δεν σας έχω ξαναδεί.
-Αν έβλεπες....εχμ αν προσέχατε λίγο έξω από τα γραπτά σας, θα με παρατηρούσατε! Να μιλάμε στον ενικό; Νοιώθω μια οικειότητα μαζί σας!
-Ναι φυσικά!
-Είσαι φιλόλογος ή συγγραφέας κι έχεις τόσα γραπτά;
-Όχι, όχι  ούτε κατά διάνοια! Αρχιτέκτονας είμαι.
-Καλά δεν σε είπαμε και καμπούρη. Το υπέθεσα γιατί γνωρίζεις τον Ακίλε...
-Α, ναι είναι το χόμπι μου να διαβάζω λογοτεχνία. Εσύ, Εμμα, με τι ασχολείσαι;
-Εγώ είμαι ταπεινή φιλόλογος. Διδάσκω ελληνικά σε παιδιά στην ομογένεια. 
-Το λες σα να κάνεις κάτι παράνομο!
-Ε, δεν φτιάχνω και γέφυρες όπως εσύ, Γιώργο!
-Πού το ξέρεις ότι σχεδιάζω γέφυρες;
-Αρχιτέκτονας δεν είσαι; Αυτό δεν κάνουν οι αρχιτέκτονες;
-Χα, χα πλάκα έχεις. Αισθάνομαι σα να σε ξέρω από παλιά.
-Θέλεις να πάμε στο σπίτι μου για ένα ποτό;
-Δεν ξέρω...ίσως πρέπει  να γυρίσω στο σπίτι μου.
Εκείνη την ώρα πιάνει μια βροχή. Οι πρώτες στάλες πέφτανε πάνω στα κορμιά τους. Λες και ήταν προμελετημένο. Είχε ακόμη ζέστη παρόλο που είχε μπει ο σεπτέμβρης και φορούσανε καλοκαιρινά ρούχα. Η Έμμα λέει στον Γιώργο:
-Δεν είναι σημαντικά τα γραπτά σου; Αν μπορείς να κάνεις το ένα χιλόμετρο σε 4-5 λεπτά θα είμαστε μια χαρά! Μένω εδώ κοντά! Έχεις για χόμπι και το τζόκινγκ;
-Πού το κατάλαβες; Εν τω μεταξύ προσπαθούσε αδέξια να χωρέσει σχέδια μέσα στη θήκη του και τα πήρε η Έμμα και τα έβαλε μέσα με μια κίνηση, μετά του έδωσε την κυλινδρική μαύρη θήκη και τον έπιασε από το χέρι και του είπε:
-Τρέχα μαζί μου! Θα έχεις ιστορίες να διηγείσαι στα εγγόνια σου!

***

Φτάσανε στο σπίτι της Έμμας και του πρότεινε του Γιώργου να αλλάξει ρούχα και ως διά μαγείας είχε ρούχα στο μέγεθός του  και στο στυλ του. Κάνανε αστεία. Μάλιστα είχε και το αγαπημένο ποτό του, λικέρ Ολμέκα με γεύση μαύρη σοκολάτα. Ήπιανε, ζαλιστήκανε και ενδώσανε στον έρωτα! Όμως δεν θα σας αποκαλύψω λεπτομέρειες! Δεν είμαστε άρλεκιν εδώ, ούτε κίτρινος τύπος! Αν δεν ήταν απαραίτητο στοιχείο στην πλοκή του διηγήματος – δεν θα σας το αποκάλυπτα! Τι θα γίνει παρακάτω; Μείνετε για να δείτε!

*** 

-Πέρασα πολύ όμορφα μαζί σου, Γιώργο! Και τώρα που έμαθες τον δρόμο, μπορείς να έρχεσαι όποτε θες, όχι μόνο όταν βρέχει και θέλεις καταφύγιο...
-Ναι κι εγώ! Και νιώθω κι εγώ όπως είπες κι εσύ σαν παλιοί γνώριμοι...
-Χαίρομαι που το λες αυτό γιατί έχω να σου κάνω μια αποκάλυψη...μην αγχωθείς αλλά είμαι παντρεμένη!
-Παντρεμένη; Κι αυτό που κάναμε; Ήθελες απλώς να ξεσκάσεις; Πού είναι ο άντρας σου;
-Σου είπα μην αγχωθείς και άρχισες την ανάκριση λες και διέπραξα φόνο! Ο άντρας μου είναι κάπου εδώ κοντά και του έπιασε το χέρι...
-Δηλαδή μπορεί να έρθει ανά πάσα στιγμή;
-Νομίζω είναι ήδη εδώ...και τον κοίταξε στα μάτια με νόημα!
-Εμμα; 
-Γιώργο;
-Αρχίζεις να θυμάσαι αγάπη μου;
-Εγώ είμαι ο άντρας σου! Για αυτό αισθανόμουνα έτσι!
-Ναι, καρδούλα μου, από τότε που έπαθες το ατύχημα αρνιόσουνα να με θυμηθείς και ζούσαμε χωριστά. Για επτά μήνες. Πριν έναν χρόνο είχες πάθει το ατύχημα με την μοτοσυκλέτα. Τους τελευταίους 3 μήνες είχες ξεκινήσει πάλι την δουλειά και ερχόμουνα στο αγαπημένο μας καφέ αλλά δεν μου έδινες σημασία! Οπότε σκαρφίστηκα  το κόλπο με το αγαπημένο σου βιβλίο! 
-Μωράκι μου, είχες τόσο πολλή υπομονή; 
-Αφού σε αγαπάω βρε χαζούλη!
-Είχαμε γνωριστεί σε ομάδα βιβλίου!
-Όλα έρχονται στο κεφαλάκι του Γιωργάκη μου!
Φιληθήκανε κάνανε μάκια μούκια, λεπτομέρειες δεν λέμε σε σοβαρά διηγήματα!

*** 

Η ζωή συνεχίστηκε και το ζευγάρι επανασυνδέθηκε! Συγκατοικήσανε ξανά! Δεν χρειάστηκε να παντρευτούνε και πάλι γιατί δεν χωρίσανε ποτέ! Οπότε ας τους ευχηθούμε καλούς απογόνους! Α! Και για την βροχή ήταν προγραμματισμένο από την Έμμα! Ήξερε ότι θα βρέξει και θα τον παρασύρει στη φωλίτσα τους! 

Τέλος   
Γεράσιμος Μοσχόπουλος
27/09/2026 07:38πμ
Αμάρυνθος

Το διήγημα αυτό δημιουργήθηκε με αφορμή τη διαδικτυακή πρόσκληση της Μαρίας Νικολάου, την οποία μπορείτε να βρείτε εδώ: