Σε βλέπω - ποίηση Γεράσιμου Μοσχόπουλου

 

Σε βλέπω

Σε βλέπω στο ροδόχρωμα αυγής που ιριδίζει.

Λίγο στ’ ηλιοβασίλεμα πριν καν ο ήλιος δύσει.

Μέσα στην κρεβατοκάμαρα η λάμπα σου φεγγίζει.

Μια κάλπική μου αίσθηση κορμί σου θα γυρίσει.

Σε βλέπω στ’ αναψυκτικά συνήθιζες να πίνεις.

Τα παίρνω και για μένανε. Δεν έχουν ίδια γεύση.

Αδέσποτα σαν τά ‘βρισκα, το βράδυ που τ’ αφήνεις.

Είθε φιλιά που μού ‘δινες να ‘χα αποταμιεύσει.

Σε βλέπω στο τηλέφωνο μικρές ειδοποιήσεις

συνήθιζα και άκουγα και τότε μου την σπάγαν.

Θαρρώ τις άκουσα ξανά, μα είναι ψευδαισθήσεις.

Ειδοποιήσεις φύγανε μ’ αυτά που κουβαλάγαν.

Σε βλέπω στο κρεβάτι μας σεντόνια σαν αγγίζω.

Αισθάνομαι ακούμπησα για μια φορά εσένα.

Μ’ αυτά τα λόγια σού ‘γραψα ολίγον τι δακρύζω.

Σαν έφυγες, μου φαίνονται σεντόνια που ‘ναι ξένα.

Σε βλέπω μες στο άρωμα κάποτε μού ‘χες δώσει.

Σε νοιώθω έτσι δίπλα μου σα να μου το ψεκάζεις.

Φαντασιώνομαι γλυκά πλάι έχεις ξαπλώσει.

Κόσμους και όνειρα μεστά μες στην ψυχή μου τάζεις.

Σε βλέπω μες στο νοιάξιμο δικό σου και δικό μου.

Μπορεί πια να χωρίσανε του έρωτα οι δρόμοι.

Δεν ξέρω, είν’ παράξενο; Σε νοιώθω άνθρωπό μου.

Δεν ξέρω, είν’ ευθύνη μου; Μα σου ζητώ συγγνώμη!

Γεράσιμος Μοσχόπουλος

Αν θέλετε να διαβάσετε και άλλα ποιήματα του Γεράσιμου Μοσχόπουλου, πατήστε εδώ.