Ζούμε σαν τραγούδι - Ποίηση Γεράσιμου Μοσχόπουλου

 

Ζούμε σαν τραγούδι

Σε κόσμο μας παράλληλο οι δυο μας μόνο ζούμε.

Σε μια γαλάζια λίμνη μας τον έρωτα υμνούμε.

Λες κι είμαστε θεότητες σε όναρ ουτοπίας.

Αποβραδίς σ’ αναζητώ σε πλάση αμαρτίας.

Σε κόσμο μας παράλληλο υπάρχεις ‘συ για μένα.

Ακούμε κάθε μας στιγμή τραγούδια ‘γαπημένα.

Την κάθε σκέψη που ποιώ, εσύ την ξέρεις ήδη.

Και φαίνεται η πλεύση μας σαν γιορτινό ταξίδι.

Μα κάποιες σκόρπιες σκέψεις μου υπάρχουνε το βράδυ.

Όταν δεν είσαι δίπλα μου να δώσεις ένα χάδι.

Όλα μου μοιάζουν σκοτεινά σαν Άδης δίχως οίκτο.

Και μέσα στο κεφάλι μου την κόλασή μου τίκτω.

Την άλλη μέρα έρχεσαι, παράδεισος γεννιέται.

Συγχώρα με που η μιλιά τόσο παραπονιέται.

Με αγκαλιάζεις τρυφερά και όλα πια ξεχνιούνται.

Γιατί συναντηθήκαμε σαν δυο που αγαπιούνται.

Γεράσιμος Μοσχόπουλος

Αν θέλετε να διαβάσετε κι άλλα ποιήματα του Γεράσιμου Μοσχόπουλου, πατήστε εδώ.