Είσαι χελιδόνι: Ποίηση Μοσχόπουλου Γεράσιμου
Είσαι χελιδόνι
Αφιερωμένο σε μια ξεχωριστή φίλη...
Να πέταγα πολύ μακριά σαν ένα χελιδόνι.
Μα είμαι σαν μοναχικό και γκρίζο περιστέρι.
Νιώθεις κι εσύ ενδόμυχα αδύναμη και μόνη;
Να χάριζε ο ουρανός για μένα κάποιο αστέρι.
Λες και μου στέρησαν φτερά και πλέον δεν πετάω.
Αποδημητικό πουλί δεν είμαι σαν εσένα.
Στο μέρος π' αγαπώ βαθιά, 'κει θέλω να πατάω.
Μακάρι να ερχόμουνα μαζί σου και στα ξένα.
Αιχμάλωτος αισθάνομαι δικών μου επιλογών.
Το μέλλον είναι άγνωστο, ουδείς γνωρίζει κάτι.
Ο έρως δεν κερδίζεται στις νύχτες των δειλών.
Χωρίς ρίσκο ανέφικτο να ζήσεις την αγάπη.
Θα 'ρθεις και πάλι να με βρεις; Σαν ειν' ζεστό το κλίμα!
Ή θα μου πεις πως γίνονται αυτά μόνο στο ποίημα;
Γεράσιμος Μοσχόπουλος
You Are a Swallow
Dedicated to a special lady friend...
I’d fly afar like swallows in the spring,
Yet I’m a dove, all grey and left behind.
Do you feel lonely too — a hollow wing?
Would Heaven gift me starlight to unwind?
As if they took my wings, I walk the land,
No migrant bird, unlike your fearless flight.
I long to touch the soil where I still stand,
Yet dream to follow you in foreign night.
A prisoner I am of my own voice,
And fate's unknown — a secret left unspoken.
Love never comes to hearts that shun the choice;
Without some risk, no bonds are ever woken.
Will you return when skies are warm and clear?
Or just reply: “That only works in here.”
Gerasimos Moschopoulos
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου