Ένα ταξίδι - ποίημα του Γεράσιμου Μοσχόπουλου

 

Ένα ταξίδι

 

Σ’ ένα ταξίδι μακρινό ως τις γνωστές τις Η.Π.Α.

Κάθισε δίπλα ακριβώς μια κοπελιά που κλαίει.

“Πες μου, τι τρέχει δεσποινίς;”, αυθόρμητα της είπα.

“Πού να σου τα εξιστορώ; Το μέσα μου με καίει!”.

 

“Η πτήση μας κρατά πολύ, πάρε τα ‘π’ την αρχή!”

“Η νόσος η επάρατη μου χτύπησε την πόρτα

κι ο σύζυγος εργάζεται απ’ το βράδυ στο πρωί,

Πηγαίνω για εγχείριση μόνη στη Μινεσότα”.

 

“Είπα πολλά για μένανε, πες κάτι και για σένα”.

“Με λέξεις ασχολούμαι εγώ, στιχάκια σκαριφίζω”.

“Θα ήταν όμορφο να πεις, να έγραφες για μένα!”.

“Ήδη μες στο μυαλό μοχθώ, τα λόγια δειγματίζω”.

 

“Είμαι μοδίστρα στη δουλειά, κουστούμι θα σου ράψω!

Αρκεί ν’ ακούσω στίχους σου στο ράδιο μία μέρα!”

“Θα προσπαθώ ολόψυχα, ποτέ μου δεν θα πάψω,

Τραγούδι σου να εισακουστεί στην χώρα σου και πέρα!”.

 

Λίγο κρασί την κέρασα, να πνίξουμε τον πόνο.

“Ας πιούμε στην υγεία μας, να πάνε κατ’ ευχήν!”.

“Και στις φιλίες που διαρκούν στον χώρο και στον χρόνο!”.

“Να γίνουνε τα πράγματα καλύτερα από πριν!”.

 

Η πτήση μας τελείωσε, χωρίσανε οι δρόμοι,

Η ποίηση είναι βάλσαμο κι εντέλει μας ενώνει...!

 

Γεράσιμος Μοσχόπουλος

Το ποίημα αυτό ανήκει στην ενότητα "Ποίηση Γεράσιμος Μοσχόπουλος".

Ακολουθεί αγγλική μετάφραση

English translation

A Journey

 

On a long and distant journey, to the well-known U.S.A.,

A young woman sat beside me, quietly in tears that day.

“Tell me, miss, what troubles you?” I asked her on a whim.

“How could I begin to tell? My heart is burning deep within.”

 

“The flight is long,” I answered her, “You take it from the start, you see.

This cruel and cursed illness came and knocked quite hard on me.

My husband works from dusk till dawn, both night and break of day,

I’m heading for surgery alone, in Minnesota far away.”

 

“I’ve spoken much of my own life, now tell me some of yours.”

“I deal in words,” I told her then, “in verses and in rhymes.”

“It would be lovely if one day you wrote a poem for me.”

“Already in my mind,” I said, “my thoughts are hard at work, you see.”

 

“I work as a seamstress,” she replied, “a suit for you I’ll sew,

If someday on the radio your verses start to flow.”

“I’ll try with all my heart,” I said, “I’ll never cease to strive,

For your song to be heard at home and far across the tide.”

 

I offered her a little wine, to drown away the pain.

“Let’s drink to our good health,” I said, “may all things turn out fine.”

“And to the friendships that endure through space and time so long!”

“May everything become much better than it was before.”

 

Our flight at last had reached its end, our paths then went apart,

Yet poetry is healing balm—and in the end, unites the heart…

 

Gerasimos Moschopoulos