Ζητείται Ελπίς - ποίηση του Γεράσιμου Μοσχόπουλου

 

 

 

Ένα ποίημα φτιαγμένο για την ελπίδα και μπολιασμένο από διακειμενικότητα...από την επόμενη ποιητική μου συλλογή.

 

Ζητείται Ελπίς 

Οι δαίμονες δραπέτευσαν και βρίσκονται εδώ.
Βιάσαν την Ζιζέλ ξανά, σκοτώσανε τον Παύλο.
Οιδίποδας θα γίνω πια, τίποτα να μην δω.
Μες σε λαβύρινθο θα ζω, σε κάποιο κύκλο φαύλο.

Οι άγγελοι πεθάνανε. Προστάτες μόνο ζουν.
Μετρούν ακόμη μνήματα στα Τέμπη και στο Μάτι.
Εκείνοι που μας σκότωσαν, μας σώσανε, θα πουν.
Δεν γίνεται να ζεις σαν τον ραγιά κι επαναστάτη.

Οι ίδιοι που φονεύσανε τον Κύριο Ιησού,
'κει σπέρνουνε τον όλεθρο στης Γάζας την λωρίδα.
Εκεί το αίμα χύνεται στην φρίκη του χαμού.
Δείχνει το μαύρο θάνατο βελόνα στην πυξίδα.

Ατέρμονα πεθαίνει 'δω, μα ζει στους ουρανούς.
Αν μέσα μας την νιώθουμε, κάνουμε υπομονή.
Πόσες φορές μας λύτρωσε από τους καημούς.
Ελπίς να φυγαδεύσουμε σε βάρκα πιο γερή.

Σ’ ετούτη εναπόθεσα ελπίδες μου κι εγώ.
Πέφτει σα μάννα εξ ουρανού που όμως δεν χορταίνει.
Ό,τι λατρεύω να σωθεί και ό,τι αγαπώ.
Σε εκείνη σαν προσεύχομαι μου λέει πως χωλαίνει. 

Βρικόλακες την πολεμούν, της πίνουνε το αίμα.  
Με ένα μπαστούνι περπατά ανέλπιστη και μόνη.
Οι βασιλιάδες της φορούν ακάνθινό της στέμμα.
 «Τους πάντες έσωνα εγώ, εμένα ποιος με σώνει;»,

Γεράσιμος Μοσχόπουλος  

Αν θέλετε να διαβάσετε κι άλλα ποιήματα του Γεράσιμου Μοσχόπουλου, πατήστε εδώ.