Μέσα σε γαλέρα ζούσα - Ποίηση Γεράσιμου Μοσχόπουλου

 

Μέσα σε μια γαλέρα ζούσα 

Από μικρός ήμουν στη γαλέρα, 
μου αρέσει να τραβάω κουπί. 
Αρχικά στο σχολείο, 
οι συμμαθητές μου 
με καλοσώρισαν με μπουκέτα, 
όχι, από λουλούδια, 
εγώ επέμεινα να τους κάνω φίλους, 
ήμουν ανόητος Δον Κιχώτης, 
και στην ενήλικη ζωή μου
έβλεπα παντού ανεμόμυλους. 

Μετέπειτα ήμουν στη γαλέρα 
του πανεπιστημίου. 
Τα μπουκέτα ήταν με λόγια 
ή με απουσία λόγων. 
Ξεχάσαμε να σου πούμε 
να έρθεις μαζί μας. 

Μονάχα οι κολλητοί φίλοι 
ήταν το απάγκιό μου.
Εκεί μονάχα δεν κράταγα κουπί. 

Μετά στην γαλέρα της δουλειάς, 
διπρόσωπα φίδια με τσίμπησαν 
και το δηλητήριό τους
σαν αργός κοινωνικός θάνατος. 

Μέχρι που μια μέρα, 
ήταν σαν όλες τις άλλες μέρες, 
αλλά αποφάσισα 
να κόψω τα νήματα των εγγαστρίμυθων 
που με κυριεύανε 
και να γίνω αυτόνομη μαριονέτα, 
να κινώ μόνος μου
τα δικά μου νήματα.

Μέσα σε μια γαλέρα ζούσα, 
ένιωθα ασφάλεια, 
ακριβό το τίμημα της ελευθερίας, 
θα το πληρώσω όσο κι αν στοιχίσει...

Γεράσιμος Μοσχόπουλος 

 

Αν θέλετε να διαβάσετε κι άλλα ποιήματα του Μοσχόπουλου Γεράσιμου, πατήστε εδώ.