Αύγουστο μήνα, γυναίκα μου δεν σε ξέρω: Βιβλιογνώμη του Γεράσιμου Μοσχόπουλου

 

Σήμερα θέλω να σας μιλήσω για έναν συγγραφέα που τον θεωρώ τον "λογοτεχνικό πατέρα μου". Σίγουρα οι περισσότεροι που με γνωρίζετε θα έχετε διαβάσει έστω κάποιο ποίημα. Όμως έχω γράψει και περίπου 50 διηγήματα και λίγα παραμύθια και μια νουβέλα. Κατά 99,99% το περιεχόμενό τους ήταν χιουμοριστικό. Αυτό που θέλω να πω επειδή έχω διαβάσει σχεδόν όλα τα βιβλία του Ακίλε Καμπνίλε που εκδόθηκαν στην Ελλάδα, ότι επηρέασε τον τρόπο γραφής μου.

Ο Ακίλε Καμπανίλε ήταν Ιταλός Κωμικογράφος και γεννηθηκε το 1899 και πέθανε το 1977. Όλα του τα μυθιστορήματα μου αρέσανε αλλά αυτό είναι ένα από τα αγαπημένα μου. Η υπόθεση είναι ότι ταξιδεύουν κάποιοι άνθρωποι για να πάνε να κάνουν διακοπές και μπάνια, όμως συμβαίνει κάτι αναπάντεχο και επειδή βουλιάζει το καράβι, πρέπει όλοι να το εγκαταλείψουν. Ο αγαπημένος πλοίαρχος Χουιτίτερλι (τον έχει βάλει και σε άλλα μυθιστορήματα) αντί να προμηθεύσει τους επιβάτες με σωσίβια, του χορηγεί ζώνες αγνότητας! Και τα κλειδιά βυθίζονται στον πάτο της θάλασσας. Πολλοί από τους ήρωες της ιστορίας θέλουν να παντρευτούνε, οπότε η όλη πλοκή εξελίσσεται μετά το ναυάγιο να ψάχνουνε να βρούνε δύτη για να βρει τα κλειδιά στον βυθό της θάλασσας. Ο Ακίλε Καμπανίλε σε κάθε αστείο που ευφευρίσκει, το δένει με την υπόλοιπη πλοκή και δεν είναι τύπου τούρτα στην μάπα. Ένα άλλο αστείο που το κλιμακώνει πολύ ωραία στο ίδιο βιβλίο, μια πλούσια οικογένεια είχαν στην κόρη τους ένα δάσκαλο για να μαθαίνει Ιταλικά. Δεν πήγαινε σχολείο το κορίτσι. Επειδή ήταν πολλή όμορφη, την ερωτεύτηκε ο δάσκαλός της αλλά εκείνη με παιδική αφέλεια τον απέρριψε. Ωστόσο επειδή η εκδίκηση είναι ένα πιάτο που τρώγεται κρύο, της έμαθε την γλώσσα με ελαφρώς παραποιημένες τις λέξεις. Καθόντουσαν στο τραπέζι για να φάνε και η κόρη ζητούσε από την οικογένεια έναν χαμάλη. Είχαν σαστίσει οι γονείς της, τι τον θέλεις παιδί μου τον χαμάλη; Της τον φέρανε και νομίζανε ότι είναι εφηβικό καπρίτσιο, αλλά το κορίτσι συνέχιζε να ζητάει έναν χαμάλη. Έξι μήνες αργότερα συνειδητοποιήσανε ότι ήθελε ένα σάμαλι! 
Και πάντα μέσα στην πλοκή της ιστορίας υπήρχε ένα εν δυνάμει ζευγάρι. Σε άλλο βιβλίο του πάλι με τον πλοίαρχο Χουιτίτερλι που βυθιζότανε το πλοίο, όλοι το εγκαταλείψανε εκτός από ένα ζευγάρι κι έναν ηλικιωμένο κύριο που είχε ντυθεί γυναίκα γιατί πίστευε μάταια ότι θα τον βάλουν σε σωσίβια λέμβο. Όμως προς έκπληξη όλων το πλοίο δεν βυθίστηκε, αλλά ίπταται και έφτασε πετώντας σε ένα μυθικό λιμάνι! Γιατί; Επειδή το φορτίο του ήταν μπαλόνια με ήλιο και επειδή το καράβι είχε ξαλαφρώσει από τους πολλούς επιβάτες, πετούσε! Στο βασίλειο αυτό ο Βασιλιάς είχε μια σπάνια ασθένεια: Όταν έκανε την παραμικρή κίνηση, ακούγονταν μελωδία! Δεν καταφέρανε να βρούνε θεραπεία για την ασθένεια του βασιλιά οι γιατροί της αυλής. Και σαν να μην έφτανε αυτό, ο Βασιλιάς φίλησε την Βασίλισσα, εκείνη ένα φρουρό και επειδή μεταδιδότανε με το φιλί αυτή η σπάνια μελωδική ασθένεια, νόσησε όλο το βασίλειο! Το μοναδικό μου παράπονο είναι ότι σε όποιον έχω μιλήσει για τον Ακίλε Καμπανίλε, κανένας δεν τον ήξερε εκτός από έναν φίλο που έχει διδάξει παγκόσμια λογοτεχνία, αλλά αυτός αποτελούσε εξαίρεση. Τα δικά μου γραπτά δεν ξέρω αν ήταν τόσο πρωτότυπα αλλά πάντα ήταν το πρότυπό μου, όπως ένα παδί που παίζει μπάσκετ στην γειτονιά του κι έχει μεγαλώσει βλέποντας τον Γκάλη ή τον Σπανούλη να βάζει το καλάθι. Αν θέλετε να περάσετε μερικά  ανάλαφρα έως ξεκαρδιστικά απογεύματα σας τον προτείνω ανεπιφύλακτα! Γιατί πέρα από το χιούμορ σας ταξιδεύει σε έναν άλλο ρομαντικό και παραμυθένιο κόσμο!