Στις παρυφές ενός ενύπνιου - ποίηση Μοσχόπουλου Γεράσιμου

 

Στις παρυφές ενός ενύπνιου χάθηκα,

σε δύο μάτια καστανά,

που γίνανε κινούμενη άμμος,

λαβύρινθος χωρίς εξόδους,

στο νησί των Σειρήνων δίχως συντροφιά,

μια ατελέσφορη τζούρα,

με οδήγησαν σε χίλιες αβύσσους.

Στις πέτρες έγραφα στίχους,

ζούσα σαν Ροβινσώνας

σαράντα πέντε χρόνια,

μα η πυξίδα της αγάπης

με έφερε ξανά μπροστά

σε δυο καστανά μάτια.

Αειθαλής αγάπη γεννήθηκε

απόλυτα γυμνή

μόνο με συναισθήματα

κι ουράνιες προσδοκίες

καρφωμένες στο παρόν.

Την απαρχαιωμένη ζωή μου

δεν κοιτάω πίσω,

κι εσύ, Ιουδήθ, μην γίνεις στήλη άλατος,

σε εκλιπαρώ,

έλα στο άβατο του ονείρου μαζί μου,

ας δραπετεύσουμε στον ορίζοντα,

όπου νέοι κόσμοι γεννιόνται.

Γεράσιμος Μοσχόπουλος